KnottyStory

απλά για να υπάρχουν κάπου όσα σκέφτομαι

Φθηνές ιστορίες για λόγια ακριβά [S01E02]


Φθηνές Ιστορίες
Season 1 / Episode 2
(πριν …)

Ο Άρης έμεινε στα σκαλιά της πυλωτής για κανά πεντάλεπτο ακόμα. Είχε ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη και κουνούσε το κεφάλι του δεξιά κι αριστερά, σκυμμένος στο πλατύσκαλο. Σα να ήθελε να διώξει κάτι από μέσα του. Σηκώθηκε, τεντώθηκε, έριξε μια κλεφτή ματιά γύρω του, ξεκλείδωσε τη “κούκλα” και μπήκε μέσα. Άνοιξε το ντουλαπάκι μπροστά από το συνοδηγό, πέταξε έξω χίλια δύο άχρηστα πράγματα κι από το βάθος έβγαλε ένα μαύρο πορτοφόλι. Το κοίταξε προσεκτικά, μέτρησε κάτι λεφτά, το κλείσε και πήρε το κινητό στα χέρια του.

– Καλημέρα αφεντικό. Τι έγινε; Οχι μωρέ καλά είμαι , αλλά προέκυψε κάτι και δε θα ρθω. Οχι , δε θα ρθω καθόλου. Βασικά , ούτε αύριο θα ρθω. ………………… Κοίταξε, μη σου λέω μαλακίες, δε ξέρω πότε θα ρθω. Λόγοι προσωπικοί. Οχι, Κώστα δε κάνω καμία πλάκα. Λοιπόν, ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβεις. Θα σου εξηγήσω δηλαδή. Άκου με, λυπάμαι αλλά…..απλά χρέωσε μου όλη την άδεια, με ή χωρίς αποδοχές. Ξέχνα με για λίγο καιρό. Σε κλείνω. Δεν προλαβαίνω να εξηγώ σε κανέναν.

Βγήκε σαν σίφουνας απο το αμάξι, έτρεξε πάλι σπίτι . Το ασανσέρ κατειλημμένο και του έμενε μια ανάσα και οι πέντε όροφοι μπροστά του. Σχεδόν αλαχάνιαστος, ξεκλείδωσε και πήρε σβάρνα τον κυρ-Τάκη που έβαζε το παλτό του.

– Τι κάνεις ρε; Παλάβωσες; Τι ξέχασες πάλι;

– Κάτσε πατέρα δυο λεπτά να σου πω.

– Πες τα στη μάνα σου. Με περιμένει ο Αντώνης να πάμε το αμάξι συνεργείο. Δε μπορώ.

– Πατέρα, κάτσε δύο λεπτά να σε δω.

– Φεύγω ψηλέ. Άσε με πρωινιάτικο αγόρι μου!

Ο κυρ Τάκης έκλεισε πίσω του την πόρτα. Ο Άρης έτρεξε στο δωμάτιο του, άνοιξε την ντουλάπα και πίσω από πουκάμισα και γραβάτες φρεσκοπλυμένες, ξέθαψε ένα σάκο μαύρο. Από αυτούς που παίρνεις μαζί στις διακοπές , να χωράει υπάρχοντα για τέσσερις και  πάνω μέρες . Τον άνοιξε, έκανε ένα γρήγορο έλεγχο και μονολογούσε… “Θα πετύχει μαλάκα, θα πετύχει” . Φεύγοντας τον πήρε χαμπάρι η Μαριάνθη. Απομονωμένη στην κουζίνα, σαν να είχε ακούσει θόρυβο αλλά είχε το πότισμα της και αδιαφόρησε. Έτρεξε στην πόρτα και τον πέτυχε στο ασανσέρ.

– Όλα καλά αγόρι μου. Τι κουβαλάς;

– Μάνα, θα λείψω λίγο καιρό. Μπορεί να μην έχω κινητό. Άμα χρειαστείς κάτι πάρε τον μικρό.

– Τι έγινε παιδί μου; Τι έπαθες πάλι. Πάλι τα παρατάς; Που πας; Αγόρι μου θα φτιάξει η δουλειά σου, μην απογοητεύεσαι . Μην φεύγεις.

– Δεν είναι για τη δουλειά μάνααααααα…… Θα έχω ..την ελπίδα.

και για άλλη μια φορά το ασανσέρ ρούφηξε τα λόγια του κατεβαίνοντας.

Η Μαριάνθη μπήκε μέσα, στρογγυλοκάθισε στο καναπέ και μουρμούριζε. “Τι ελπίδα να χεις αγόρι μου; Πάει παλάβωσε! Και που τον είχε το σάκο; Στο πατάρι θα ‘ταν και τον κατέβασε. Και δεν ήπιε και καφέ….”

Κάπου στην Συγγρού ένα λευκό πεζό άλλαζε λωρίδες σαν τρελό. Μία άναβε τα αλάρμ, μία έβγαζε φλας…μία ξεφυσούσε. Η Ελπίδα οδηγούσε σαν τρελή και θυμόταν τον πατέρα της. «Να κρατάς πάντα αποστάσεις. Άμα κάνει ένα απότομο φρενάρισμα ο μπροστινός να το προλάβεις. Δε θα κερδίσεις πάνω από δέκα λεπτά όσο και να τρέχεις. Καλύτερα να αργήσεις λίγο». Της τα χε πει αυτά πριν 6-7 χρόνια, όταν της πρωτοέδωσε το δικό του αμάξι για να πάει βόλτα τάχα μου για καφέ με μια φίλη. Και κείνη είχε πάρει τους δρόμους αλώνιζε με μουσικές δυνατές και κατεβάσματα στις στροφές. Είχε φαγωθεί να μάθει να οδηγάει  και όχι απλά να “το πηγαίνει”, όπως συνήθιζε να συμβουλεύει κάτι φίλες της που παρκάραν μόνο σε θέση για ενά μίση αμάξι. Πόσο την ενοχλούσε να βλέπει ανθρώπους να μην ελέγχουν το αμάξι τους. Με κείνο και με το άλλο, με δύο βαθιά πορτοκαλί και 1 σίγουρο κόκκινο, σε 4-5 λεπτά ήταν στις Στήλες του Ολυμπίου Διός και πάλευε να διώξει έναν πλανόδιο πωλητή με τουλίπες κίτρινες που χε κολλήσει στο τζάμι της.

–           Δε θέλω ρε άνθρωπε. Γιατί δε με καταλαβαίνεις; Δε θέλω. Πάνε κάτσε κάπου να μη βρέχεσαι. Έλα τελείωνε.

Βούτηξε το κινητό και σχημάτισε τον αριθμό του. Η κλήση απορρίφθηκε. Την έπιασαν τα γέλια. Όχι χαμόγελο διακριτικό αλλά γέλια. Στην αρχή λίγο πνιχτά , μετά τσιριχτά και νευρικά . Δυνάμωσε την μουσική και γύρισαν κάποιοι διπλανοί δέσμιοι της κίνησης και κοιτούξαν. Κατέβασε το παράθυρο και έβγαλε την γλώσσα της κοροϊδευτικά στο δίπλα Opel,  φωνάζοντας «Σήμερα θα κάνω κοπάνααααααααα» .  Ο οδηγός έμεινε έκπληκτος , την κοίταξε για λίγο και κούνησε το χέρι του, συμβολικά, πάνω κάτω. Σκασίλα της. Δεν την ένοιαζε καθόλου. Ξαναβούτηξε το κινητό και κάλεσε τον τελευταίο αριθμό.

–           Πες το!

–           Εσύ πες το!

–           Εσύ με πήρες κυρία μου. Εγώ …’τα βλέπω’.

–           Έχει λίγο κίνηση.

–           Δεν ήσουν Κωνσταντινουπόλεως έτσι; Αρχίσαμε τα ψέματα;

–           Χαχαχα. Το πώς θα τελειώσουμε να σε ανησυχεί. Σε δέκα θα μαι εκεί.

–           Καλά, καλά. Μην τρέχεις μόνο ε. Θα προλάβουμε.

–           Τι να προλάβουμε ; Να βρεθούμε θέλουμε. Πάμε για κάνα καφέ Κυψέλη αν είναι . Ναι;

–           Θα πιεις καφέ, λίγο πιο πέρα. Τι φοράς;

–           Πιο πέρα που; Δεν τρέχω Γαλάτσι.

–           Ρε τι φοράς ; Μπουφάν έχεις;

–           Τι μπουφάν μωρέ; Ποτέ φόρεσα μπουφάν για να φορέσω τώρα. Έλα σε αφήνω, άναψε.

Πέταξε το κινητό της στο πλάι και κάρφωσε το βλέμμα της σε ένα ζευγάρι που έτρεχε χέρι χέρι να προλάβει το λεωφορείο. “dejavu” ψιθύρισε και δυνάμωσε πάλι την ένταση , τραγουδώντας επιδεικτικά δυνατά….
“…. It’s down to me….the difference in the clothes she wears… Down to me, the change has come, she’s under my thumb.”

O Άρης σταμάτησε απότομα μπροστά από ένα  πολυκατάστημα και όρμησε μέσα τρέχοντας.

– Καλημέρα ομορφούλα μου! Θέλω επειγόντως τη βοήθεια σου!

Η πωλήτρια γύρισε ενοχλημένη να δει ποιος της χτύπησε τον ώμο και βρήκε σαν τοίχο μπροστά της το στήθος του Άρη. Έσκασε ένα τεράστιο χαμόγελο, σχεδόν υπερβολικό , από κείνα που συνοδεύουν την σκέψη «είναι τέλειος!!!!» και με γατίσια φωνή του απάντησε

– Ότι θέλεις! Παρακαλώ!

– Θέλω ένα μπουφάν η μάλλον όχι , ένα παλτό, στενό , με χοντρή επένδυση από μέσα, παρδαλό χρώμα, ρόζ η και γαλάζιο ή μαύρο αν δε βρεις, medium… και ένα κασκολ και γάντια. Εχω παρκαρει απ’έξω. Γρήγορα σε ικετεύω.

– Δεν έχουμε χειμωνιάτικα! Είναι Σεπτέμβρης!!!

– Φακ!

Και χάθηκε από μπροστά της σίφουνας προλαβαίνοντας οριακά να περάσει με πορτοκαλί την διασταύρωση.

δυστυχώς συνεχίζεται..
Advertisements

2 comments on “Φθηνές ιστορίες για λόγια ακριβά [S01E02]

  1. Pingback: Φθηνές ιστορίες για λόγια ακριβά « my thoughts sometimes are scars in my blossom…

  2. Pingback: Φθηνές ιστορίες για λόγια ακριβά [3] « my thoughts sometimes are scars in my blossom…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s