KnottyStory

απλά για να υπάρχουν κάπου όσα σκέφτομαι

"Ξερεις ποιος είμαι εγώ?"


[ File # csp4243820, License # 1612248 ] Licensed through http://www.canstockphoto.com in accordance with the End User License Agreement (http://www.canstockphoto.com/legal.php) (c) Can Stock Photo Inc. / PixelsAway

         
Με αφορμή κουβέντες και συναναστροφές με ανθρώπους παρ’ολίγον οικείους, συζητήσεις από αυτές που γεμίζουν την ώρα άδικα χωρίς προσωπικό ώφελος, χάθηκα στην δύνη της «ηθικής των πραγμάτων» και της αξιολόγησης (μου).
 
Πώς αποκτά κανείς, αν το αποκτά ποτέ, το δικαίωμα να κρίνει ή έστω να εκφέρει τη γνώμη του για τις επιλογές του άλλου; Πως γίναμε τόσο σκληροί και παντογνώστες και παίρνουμε χαμπάρι κατευθείαν το λάθος και το σωστό από τη μυρωδιά του μόνο; Οι εμπειρίες μας και οι «σφαλιάρες» της ζωής  μας έκαναν μάστορες που δασκαλεύουν; Μπααα;;;
 
 Εχω την εντύπωση που κάτι δε πάει καλα με την πάρτη μας, όλων εμάς που έχουμε μια σίγουρη επικριτική άποψη για την/τον τυχαίο που μας λέει την ιστοριούλα του. Είδες; «Ιστοριούλα» σου φτάνει στα αυτιά, με το υποκοριστικό της ειρωνίας και του υποβιβασμού, αφού έχεις πάντα στο μυαλό σου να τρέχει παράλληλα, τη δική σου χολυγουντιανής παραγωγής νουβέλα που δεσπόζει.
 
Άλλωστε, αν είμαστε τόσο ικανοί να διακρίνουμε το σφάλμα σε κάθε ιστορία, κι αν έχουμε πάντα μια σωστή ατάκα που πρέπει να «πεταχθεί» σε κάθε σενάριο του άλλου για να γίνουν όλα «όπως πρέπει», εμείς πως φτάσαμε εδώ με τόσα τσιρότα στις πληγές μας; Γιατι δεν είμαστε ατσαλάκωτοι μέχρι τα πρώτα μας άντα;
 
Κάποια βλακώδες μέρος του εγκεφάλου μας, επιστημονικά μιλώντας πάντα, μεταφράζει πάντα την ιστορία του «άλλου» σε πρόσφορά ρόλου προς εμάς. Κάθε φορά, ψωνιζόμαστε και γινόμαστε ηθοποιοί και ερμηνευτές του έργου του άλλου, χωρίς να είναι αυτό που μας ζήτησε κανείς. Κάθε φορά, απαντάμε και συμβουλεύουμε, κρίνουμε και μορφάζουμε, με βάση τη δική μας μοναδική ερμηνεία που αρμόζει στον ρόλο.
 
Αν δεν έχεις δει τα ίδια φεγγάρια με έναν άνθρωπο, πως μπορείς να σκεφτείς την λύση/πρόταση στην ιστορία του;
 
Είναι όμως, και κείνες οι καταστάσεις οι παρόμοιες, εκείνες οι «κλισέ» ιστορίες που είναι σαν επανάληψη στο χωροχρόνο, που σε σπρώχνουν να συμβουλέψεις, να βγεις μπροστά και να φωνάξεις «Α Κ Ο Υ  ΜΕ» . Και ξέρεις, δε το κάνεις απαραίτητα επειδή νοιάζεσαι τον άλλο και θέλεις να τον σώσεις. Όχι, όχι!  Η ανιδιοτέλεια είναι νομίζω πλασματική έννοια. Το κάνεις για να δικαιωθείς, για να χαμογελάσεις λίγο πονηρά, όταν η δική σου πρόταση θα έχει αποδώσει.
 
Είμαστε κακοί άνθρωποι τελικά ή μήπως είμαστε απλά άνθρωποι; Είναι τελικά οι άλλοι χαζοί ή είμαστε εμείς έξυπνοι; 
 
Είμαστε εμείς διαφορετικοί και όλοι οι άλλοι βαρετά ίδιοι ή είναι άλλοι διαφορετικοί και μεις η μειοψηφία των όμοιων;
 
Φταίει που πίνω ντεκαφεϊνε ή χάνω τα λογικά μου;
Αναδημοσίευση απο Lifo:
Ξερεις ποιος είμαι εγώ ?(lifoland)

 

….
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on February 20, 2014 by in ΑΜΥΓΔΑΛΑ.