KnottyStory

απλά για να υπάρχουν κάπου όσα σκέφτομαι

Φθηνές ιστορίες για λόγια ακριβά [S01E04]


stress_by_cetrobo-d48c57q
Φθηνές Ιστορίες
Season 1 / Episode 4
..πριν..

Δεν ήταν ακρίβως αμήχανη η στιγμή της συνάντησής τους μα υπήρχε μία ένταση και ένα σφίξιμο στο στομάχι που τους διαπερνούσε και τους τρεις, για  διαφορετικούς λόγους τον καθένα τους.

Η Ελπίδα έκανε ασυναίσθητα ένα μικρό βήμα πίσω για να ελευθερώσει το πηγούνι της από τις ξαφνικές γλύκες του Άρη. Ο Γιώργος ανταποκρίθηκε στη χειραψία λίγο ψυχρά, λίγο επιφυλακτικά, αφού είχε μόλις παρατηρήσει το «πάγωμα» της Ελπίδας και απορούσε αν η συνάντηση των δύο αυτών προσώπων ήταν τυχαία ή προγραμματισμένη. Ο Άρης είχε περίεργη όψη. Χαμογελούσε πλατιά και ψεύτικα μα στην ουσία έδειχνε απλά τα δόντια του σαν αγριεμένος σκύλος.

Η Ελπίδα σκέφτηκε πως ήρθε η ώρα να ξεφορτωθούν τον πιτσιρικά, δεν είναι στιγμή για νέες γνωριμίες. Κάτι πήγε να πει αλλά μαγκώθηκε. Ίσως να ήταν σοφό να μείνει ο νέος της φίλος κάπου τριγύρω , για λίγο έστω, μέχρι να εξακριβώσει τους σκοπούς του Άρη. «Πολύ πρεμούρα για έναν κωλοκαφέ» σκέφτηκε, σκοτείνιασε με μιας και μετάνιωσε την ώρα και τη στιγμή που αφέθηκε σε αυτήν την κοπάνα.

-Μικρή πάμε, ξεφώνισε ο Άρης κάπως επιτακτικά. Δεν το σκάσες σήμερα για να χασομεράμε στην παιδική χαρά με τα πιτσιρίκια.

Ο Γιώργος τον στραβοκοίταξε, κάτι πήγε να απαντήσει άλλα έδωσε τόπο στην οργή. Λίγο το ένα κεφάλι που του ρίχνε ο ψηλός, λίγο που γυάλιζε το μάτι του όπως και να χει, δεν είχε όρεξη στο κάτω-κάτω να αναλώσει τις δυνάμεις του από τώρα. Είχε και μια πορεία να εμψυχώσει, είχε να συντονίσει τόσα. Για μία τράκα ξεκίνησε στην τελική και για λίγο χαβαλέ με το κορίτσι.

Έπιασε τα μαλλιά της, τα έριξε στον αριστερό της ώμο και άρχισε να πλέκει μία πλεξούδα πλαϊνή. Είχε σηκώσει ένα αεράκι και της πέταγε ακατάστατα τσουλούφια μες τα μάτια. Κάπως έτσι έχασε και το νεύμα του Γιώργου που προσπαθούσε να βρει τα μάτια της για να σιγουρευτεί ότι όλα είναι καλά.

Πέταξε στον Άρη ένα ξερό «Μισό. Να πιάσω τα μαλλιά μου, περίμενε» και σκεφτόταν ότι χρειάζεται λίγο χρόνο. Την πονούσε το στομάχι της. Κάθε φορά που τον συναντούσε πονούσε το στομάχι της. Κάποτε ήταν από έρωτα, αργότερα από προσδοκίες, μετά από σκέτο θυμό. Τώρα γιατί στο διάολο πονάει;

Ένιωσε το χέρι το Άρη να περνάει από την μέση της και να την αγκαλιάζει. Την κοίταξε αθώα, παιδικά και έμεινε έτσι να την χαζεύει, φέρνοντας το πρόσωπο του όλο και πιο κοντά.

Εκείνη ξεφύσηξε δυνατά και σκέφτηκε ότι οι καταστάσεις ξεπερνιούνται, οι άνθρωποι όχι. Πάντα θα της προκαλεί στομαχόπονο στο άγγιγμα του. Έσκυψε παιχνιδιάρικα να την φιλήσει μα εκείνη τραβήχτηκε απότομα, παραπάτησε στα χαλίκια του πάρκου και έπεσε άτσαλα στο παγκάκι που ευτυχώς είχε τοποθετηθεί στρατηγικά πίσω της.

Η πτώση την έφερε ξανά δίπλα στο Γιώργο. Είχε αράξει μόλις στο παγκάκι και άναβε το δεύτερο τσιγάρο του. Σχεδόν κάθισε πάνω του, το αναμμένο τσιγάρο έπεσε στη φούστα της και ο μικρός το άρπαξε ευθύς να το καπνίσει, επιτέλους. Εγειρε λίγο το κεφάλι του προς την πλευρά της, «αυτός ο μαλάκας είναι πρώην σου ή θα γίνει σήμερα;»

Ο Άρης είχε μείνει ατάραχος στην ίδια θέση, δύο μετρά μπροστά από το παγκάκι. Εστριβε ένα τσιγάρο, τους κοιτούσε με χαμόγελο και κουνούσε το κεφάλι του, σχεδόν με ειρωνία. Ξερόβηξε και με γλυκιά φωνή ξεκίνησε να της μιλάει.

-Κοριτσάκι μου, μη μου γαμάς τα ράμματα άλλο. Πάμε. Είχαμε πει με την πρώτη βροχή θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Σήμερα βρέχει και εμείς θα φύγουμε. Ναι; Κοντεύει έντεκα, θα μου τα τινάξεις όλα στον αέρα. Πάμε, να χαρείς. Τι κόλλησες εδώ με το τσογλανάκο; Σόρυ φίλε, μη προσβάλεσαι αλλά νομίζω ότι έπρεπε να χες φύγει από εδώ εδώ και λίγα λεπτά.

-Δημόσιος χώρος είναι φιλαράκο, δεν είναι η αυλή σου. Και σαν τσογλάνι που είμαι, είχα πιάσει μια κουβέντα με την Ελπίδα και εσύ την διέκοψες με τις χαιρετούρες σου. Μήπως να έφευγες εσύ τελικά;

Η Ελπίδα πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο. «Δώσε μου το κινητό σου» είπε στον Γιώργο όσο ο Άρης δαγκωνόταν και ταυτόχρονα σκεφτόταν πως αμα πιάσει να τσακώνεται με τον μικρό η Ελπίδα θα στραβώσει πάλι, οπότε κρατιόταν. Εκείνη βούτηξε το κινητό του Γιώργου, σημείωσε τον αριθμό της και έκανε μια κλήση στον εαυτό της.

– Γιώργο, πάω για ένα καφέ εδώ δίπλα να τα πω λίγο με το φίλο μου και σε παίρνω να έρθω να σε βρω στην Αλεξάνδρας να ανηφορίσουμε μαζί. Απλά να πάρω από το αμάξι παπούτσια ίσια, έχω στο πορτ μπαγκάζ.

Ο Άρης, και μόνο που άκουσε ότι ήρθε η ώρα να πιούνε τον καφέ, ξεκίνησε να προχωράει ικανοποιημένος προς το αμάξι του σίγουρος πια πως το κορίτσι θα φύγει μαζί του.

Δεν είχε καν προλάβει να ολοκληρώσει την φράση της, όταν εκείνος σταμάτησε κινηματογραφικά, με πόζα γόη και ύφος βαρύ ,και την κοίταξε.

«Έλα νεράιδα, μας περιμένουν θαυμάσιες μέρες».


δυστυχώς συνεχίζεται..
Advertisements

2 comments on “Φθηνές ιστορίες για λόγια ακριβά [S01E04]

  1. Pingback: Φθηνές ιστορίες για λόγια ακριβά [3] | KnottyStory

  2. Pingback: Φθηνές ιστορίες για λόγια ακριβά [S01E05] | KnottyStory

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s