KnottyStory

απλά για να υπάρχουν κάπου όσα σκέφτομαι

Έναν άνθρωπο ψάχνω να βρω


poison heart

 

Κακό πράγμα η συνήθεια. Είναι ένας ιός, ένα κωλόπραμα που σου γρατζουνάει την ψυχή και την αντίληψή σου. Κι όσο προσθέτεις χρόνια στην ύπαρξή σου, τόσο η συνήθεια μεγαλώνει μέσα σου κι εξαπλώνεται στο αίμα σου σαν αρρώστια. Βλέπω τη συνήθεια να στάζει από βλέφαρα βαριά, σχεδόν υπνωτισμένα. Πάει η άτιμη και ριζώνει στο βλέμμα των ανθρώπων κι έτσι, ευτυχώς, τη διακρίνεις από τη πρώτη γνωριμία σου με τον ξενιστή της.

Έχεις όλα τα συμπτώματα. Συνήθισες την γκρίνια της μάνας και τώρα απαντάς ναι σε όλα χωρίς να ακούς τις λέξεις της. Συνήθισες την γκρίνια του βλάκα του γείτονα σου και τώρα ούτε καλημέρα δεν του λες μα εξακολουθείς να του φτύνεις το καπό κάθε πρωί πριν ξεκινήσεις το δρόμο σου.

Συνήθισες να τερματίζεις αγάπες και πλέον δε σε πονούν οι χωρισμοί. Δεν έχεις χρόνο για σπατάλη συναισθημάτων γιατί έχεις εξεταστική, έχεις να βγεις, έχεις δουλειά το πρωί και θέλεις να περάσει η βδομάδα σφαίρα μέχρι το επόμενο ρεπό σου.

Κάπως έτσι –από έλλειψη χρόνου ίσως– συνήθισες και τα κρύα ανέκδοτα του αφεντικού σου και τώρα χασκογελάς πριν καν ολοκληρώσει τη διήγησή του. Συνήθισες να προσπερνάς πεζούς σε στενά, σχεδόν ανύπαρκτα πεζοδρόμια και να τους πετάς λάσπη και βροχόνερα με τις ρόδες του αυτοκινήτου σου. Πόσο σε διασκεδάζει να βρέχεις τους άλλους.

Σε αφήνει αδιάφορη η φοροδιαφυγή του περιπτερά και δε ζητάς απόδειξη, αφού συνήθισες να μην ασχολείσαι με τις κλεψιές των άλλων. Το θέμα είναι να συνηθίσεις να κλέβεις σωστά εσύ, μπας και προκόψεις.

Πέρασε λίγος καιρός ακόμα και συνήθισες να ακούς τη μουσική που δε σε προβληματίζει, αφού οι αληθινοί στίχοι μόνο συμφορά θα φέρουν. Συνήθισες να πληρώνεις είσοδο σε clubs μεγάλων και τρανών επιχειρηματιών για να σου δώσουν εκείνη τη στενάχωρη γωνιά ίσα για να ακουμπήσεις το ποτό σου. Έμαθες κι εσύ να πετάς το άδειο πακέτο από τα τσιγάρα σου στην άσφαλτο, λίγα μέτρα πριν τον κάδο απορριμμάτων.

Σε δυσκόλεψε λίγο, αλλά κατάφερες να συνηθίσεις το ρηχό έρωτα. Έμαθες να εκτελείς εκείνη τη συνουσία της υποχρέωσης λίγο πριν τον ύπνο, μία φορά τη βδομάδα με τον επίσημο δεσμό σου κι άλλη μία με τη μοναξιά σου και δύο τσόντες συντροφιά.  Και πόσο εύκολα άλλωστε συνήθισες να φοράς ρούχα που δε σου ταιριάζουν· γραβάτες  που σε ντροπιάζουν και παπούτσια που σε κάνουν να γλιστράς σε καλογυαλισμένα παρκέ. Τελικά σου πάνε, λέει η μητέρα.

Μέρα με τη μέρα έμαθες να πατάς like σε posts χαριτωμένα, που μιλάν για σουβλάκια, μερέντες κι ελληνική μαγκιά κι αμέσως μετά να σκρολάρεις σαν τρελός μακριά από τα status φίλων που απαιτούν ανάγνωση, αυτά που είναι παραπάνω από εκατό λέξεις και κάτι προσπαθούν να πουν.

Ακριβώς τη στιγμή που άλλαξες αμάξι κι ανέβασες τα κυβικά σου, συνήθισες να βρίζεις τα παιδιά των φαναριών και τους επαίτες του πεζοδρομίου. Συνήθισες να βλέπεις τον άστεγο της δίπλα γειτονιάς και τώρα περνώντας από τη μουσκεμένη χαρτόκουτά του, συνειδητοποιείς ότι θα ήταν ωραίο να αγοράσεις πολλές μονές κουβέρτες fleece, μία για κάθε αμερικάνικη σειρά που θα ξεκινάς το χειμώνα.

Συνήθισες να μπαίνουν διακόσια ευρώ παραπάνω στο μισθό σου κάθε μήνα, το ονόμασες πολυπόθητη αύξηση ή προαγωγή κι έτσι συνήθισες αβίαστα να δουλεύεις άλλες τέσσερις ώρες ημερησίως. Συνήθισες να έχεις υφιστάμενο και να του μιλάς όπως σου μιλούσε εκείνος ο βρωμερός λοχίας στη μονάδα ή εκείνη η δασκάλα που χτύπαγε την παλάμη του Τρύφωνα με το χάρακα επειδή ο μικρός είχε δυσλεξία.

Συνήθισες να είσαι μικροαστός, μέσος τύπος μαλάκα κι εκκολαπτόμενο τρολ. Έμαθες να ζεις με την ελπίδα ότι θα πλουτίσεις, ότι θα δοξαστείς κι έτσι ίσως μια μέρα μπορέσεις και –λίγο πιο σωστά– επιτέλους να αγαπήσεις.

Να ξέρεις ότι δε θέλω να σε αλλάξω άνθρωπε της συνήθειας· απλά σε εντοπίζω και σε δείχνω σε όλους για λόγους σοβαρούς. Σε χρειάζομαι σαν υπενθύμιση του πώς θα καταντήσω αν ξεχαστώ. Αφού δεν έμαθα ακόμα να αδιαφορώ και να σε προσπερνώ, καταλήγω να σκοντάφτω πάνω σου όσο κι αν επιθυμώ να σε αποφύγω.

Έτσι κι εγώ, φορέας του ιού της συνήθειας,  συνήθισα να σε κρίνω, να σε σχολιάζω, να κηλιδώνω το όνομά σου όπου κι αν το ακούσω και να κρατάω το βλέμμα μου μακριά από τη ματιά σου. Μέσα σε όλα βλέπεις, με τόσες ταινίες που έχω δει, τρέμω μη φύγει η ρουφιάνα η συνήθεια σου από τα μάτια σου, βουτήξει στα δικά μου και μου αρπάξει την ψυχή.

Μια μέρα ονειρεύομαι πως θα μαζευτούμε πολλοί, θα καταγράψουμε όλες τις κακές συμπεριφορές της συνήθειας και θα φτιάξουμε μια ταινία εκπαιδευτική, αφυπνιστική και λίγο στενάχωρη. Ως τότε, εσύ που μπορείς να βλέπεις όσα βλέπω κι εγώ,  κράτα το βλέμμα σου καθαρό, γεμάτο μέρες μοναδικές, χωρίς ρουτίνα. Εγώ να ξέρεις πως όπως λέει ο στίχος έναν άνθρωπο ψάχνω να βρω, μέσα στο νέφος θέλω αγάπη ν’ αναπνέω.

Αρχική Δημοσίευση: Ημερολόγια Ομελέτας / PillowFights (με τίτλο “Συνήθισες να γίνεσαι από άνθρωπος, ανθρωπάκος”)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on September 30, 2015 by in Στο μυαλο ειναι ο στοχος, ημερολογια ομελετας.
%d bloggers like this: