KnottyStory

απλά για να υπάρχουν κάπου όσα σκέφτομαι

Σε έντεκα λεπτά ξεκινάει η πραγματική ζωή μου


jailed_soul_by_momothecat-d4wz4tp

Είναι 18:19, απόγευμα Παρασκευής. Σε έντεκα λεπτά ξεκινάει η πραγματική ζωή μου, αυτή που διαρκεί δυόμιση μέρες. Αυτή που έχω μάθει να αποδέχομαι την τελευταία οκταετία, αυτή που με κάνει να ξεφυσάω σαν τρένο κάθε μεσημέρι.

Λίγα λεπτά πριν σχολάσω, κάνω έναν απολογισμό της ημέρας και καταλήγω να αδιαφορώ για τα χρήματων των άλλων που διαχειρίστηκα. Σήμερα πάλι μίλησα με εκείνους τους περίεργους ανθρώπους. Εκείνη την ράτσα των υλιστών, των κουρδισμένων γραναζιών, των άπληστων υπαλληλάκων ή εργοδότων. Αυτή τη ράτσα  την έχω μάθει καλά, εδώ και χρόνια. Εδώ και χρόνια, αυτά τα πλάσματα συναναστρέφομαι κάθε πρωί, τους προσπερνώ με το αμάξι στην λεωφόρο Φρακαρίσματος κάθε πρώι και τους κοιτάζω καχύποπτα κάθε απόγευμα.

Καρφώνω τα μάτια μου πάνω τους και ψάχνω να βρω κάτι. Ψάχνω να βρω λίγη ψυχή, λίγη ιδεολογία, λίγο όραμα, λίγη-έστω λίγη- βαθιά σκέψη. Πραγματικά θα ήθελα να μάθω να κάνω τομές, εγκάρσιες χειρουργικές και μια μέρα να τους ανοίξω να δω τι έχουν μέσα.

Να «τραβήξω» μία τομή στο μυαλό και στην καρδιά τους γιατί τα ποιήματα με μάθαν πώς εκεί μέσα κάπου κρύβεται ο άνθρωπος , χωρίς το σύνηθες προσωπείο που φορά την μέρα.

Θα ήθελα να δω πόσα  χαρτονομίσματα έχουν στριμώξει όλοι αυτοί μέσα τους που δεν χωράει πια άλλη ανάγκη.  Σκέφτονται χρήματα, αισθάνται αγάπη για τα χρήματα, ερωτεύονται (με) χρήματα, πηδάνε (με) χρήματα, κοιμούνται δίπλα στα χρήματα και πεθαίνουν γεμάτοι χρήματα.

Στα παιδιά τους, αν και όταν αποκτήσουν, δεν έχουν να δώσουν τίποτα άλλο παρά χρήματα. Ο γονεϊκός τους ρόλος είναι ένα έμβασμα, κάθε Παρασκευή βράδυ.

Στο κρεβάτι τους, δεν έχουν καύλα να τους ιδρώσει. Έχουν όμως χρήματα για αξεσουάρ.

Στη βόλτα τους δεν έχουν παγκάκι για να καθήσουν, μα έχουν χρήματα για βενζίνη πολλών οκτανίων.

Θέλουν να μένουν μακριά από το σπίτι τους, από την οικογένεια τους για να μπορέσουν να βγάλουν χρήματα. Καυλώνουν με λεφτά και θέλουν κι άλλα. Ζούνε για τα λεφτά και τα μπουκώνονται λαίμαργα κάθε τέλος του μήνα.

Δεν καταλαβαίνω. Είναι 18:35 και σπατάλησα πέντε λεπτά πραγματικής ζωής για να μιλάω για τα λεφτά τους. Με τρομάζω, κλείνω και φεύγω μακριά τους.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s