KnottyStory

απλά για να υπάρχουν κάπου όσα σκέφτομαι

Θα πάμε όπου έχει φωτιά


tumblr_mus9voHYXz1s9zmh1o1_500

 

Χτες το βράδυ γύρω στις 22:00 και μετά  από την απότομη βροχή, «πέτυχα» τον έρωτα στα Κάτω Πατήσια. Στη διασταύρωση Αχαρνών και Στρ. Καλλάρη, λίγο πριν το φανάρι γίνει πράσινο, ήρθε ο έρωτας, ο έρωτας για ζωή, κι έδωσε παράσταση μπροστά από το σταματημένο μου αμάξι για δύο σχεδόν ολόκληρα λεπτά.

Εκείνη είχε μακριά μαλλιά, φορούσε μαύρο φόρεμα, μαύρα σταράκια και έλαμπε στα σχεδόν είκοσι της χρόνια. Εκείνος κουβαλούσε ένα βλέμμα ταλαιπωρημένο και είχε σκίσει το jeans του σε χίλια κομμάτια, σχεδόν γοητευτικός. Οδηγός και κομπάρσος στην δική τους βόλτα, εγώ τραβούσα νικοτίνη , με το χέρι κρεμασμένο έξω από το παράθυρο του οδηγού και τα χαλασμένα μου ηχεία στη διαπασών.

Όπως χτύπησε ο στίχος στα αυτιά της, τον τράβηξε από το χέρι και τον έφερε τρέχοντας μπροστά από το καπό μου, χαμογελώντας σαν να μην έχει τίποτα κακό αυτός ο τόπος. Είχαν δει το φεγγάρι να αργεί, είχαν φιλιώσει με τη βροχή και έτσι στάθηκαν μπροστά από τις ρόδες μου και ξεκίνησαν να χορεύουν ένα μπλουζ , ακολουθώντας την μελωδία της μελαγχολίας. Αδιαφόρησαν για την τρομαγμένη φασαρία και την σιωπή των αγνώστων, κράτησαν έξω από τη ματιά τους τα κεφάλια που με φθόνο γυρνούσαν προς το μέρος τους και μου αφιέρωσαν λίγη από την αγάπη τους, σε εμένα μόνο.

Εκείνος, που ήταν σαν πρίγκιπας εκεί , στο 05:36 ξεκίνησε να την φιλάει  κινηματογραφικά, σφίγγοντας τα χέρια του γύρω από την μέση της.

Εκείνη, που δεν έκρυψε ποτέ πως κάποιες νύχτες στην ανοιχτή της αγκαλιά είχαν κουρνιάσει πουλιά, σήκωσε τη γροθιά της στο αέρα και γύρισε προς το μέρος μου.

«Μην το κόψεις τώρα» μου φώναξε στο 05:48, ακριβώς τη στιγμή που το φανάρι πρασίνισε και αυτό από ζήλεια.

Μέσα από τις κόρνες, παλάμες ανοιχτές προς την μεριά μας  και ζεστή  χολή κούφιων περαστικών, ανάμεσα σε εκνευρισμένους οδηγούς και πικρόχολους παρατηρητές- γκρίζος λεκές στην λαμπερή τους εικόνα– αυθόρμητα τερμάτισα την ένταση του ήχου και έφερα το τσιγάρο πάλι στα χείλη μου.

Χωρίς ανάσα, με μία φωνή  και ένα μόνο ένα τζάμι να μας χωρίζει, τραγουδήσαμε για στερνή φορά τους τελευταίους στίχους

Είχες δει το φεγγάρι να αργεί

Είχες φιλιώσει με τη  βροχή

Ήσουν ταμένο μόνο στη γη

Κι ήσουν σαν πρίγκιπας εκεί

Ώσπου ένα χέρι μια ροδαυγή

Δεν άκουσε τη βουβή σου κραυγή

Σ’έκαψε πριν ο ήλιος να βγει

Κι ήσουν σαν πρίγκιπας εκεί

Χτες το βράδυ κατάλαβα ότι αυτό το σκιάχτρο είχε κάτι δικό μου. Χθες κοίταξα στα μάτια την ελπίδα και την ζύγισα αρκετή.

Ρε, αλήθεια σας λέω, υπάρχει ζωή και είναι γεμάτη με έρωτα και μελωδίες. Κόβει βόλτες στην Αχαρνών τα βράδια κρατώντας  τα χέρια σφιχτά.

Χτες το βράδυ κατάλαβα ότι οι δρόμοι θα γεμίζουν πάντα γιατί όταν οι άλλοι θα παν στον διάολο, εμείς θα πάμε όπου έχει φωτιά.

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: